Rozmawiamy z Urszulą Gajdowską – w kwietniu ukaże się jej pierwsza współczesna powieść obyczajowa

23 kwietnia ukaże się urocza komedia romantyczna Urszuli Gajdowskiej, autorki znanej z bestsellerowych historycznych powieści romantyczno-przygodowych rozgrywających się w XIX wieku. Pełna zaskakujących pomyłek, zwariowanych sytuacji, zabawnych konwersacji, a przy tym pełna ciepła współczesna powieść będzie jak balsam na serce każdej kobiety. Rozmawiamy z Urszulą Gajdowską z okazji zbliżającej się premiery.

23 kwietnia ukaże się kolejna książka w Pani dorobku –  „Romantyczna katastrofa”.  Będzie wielkie zaskoczenie?

Mam nadzieję, że tak, bo po raz pierwszy będzie to powieść, której akcja osadzona jest w czasach współczesnych. Moi stali Czytelnicy przywykli już do tego, że w swoich książkach zawieram wątki przygodowe, awanturnicze, społeczne i romantyczne, więc ciekawi mnie jak przyjmą nieco inną historię.

Akcja powieści nie rozgrywa się w XIX-wiecznej scenografii. Ale czytelniczki znajdą w niej to, co tak lubią w Pani książkach?

Oczywiście. Nie zabraknie całej palety emocji, trudnych życiowych tematów, zwrotów akcji, niejednoznacznych bohaterów i różnego rodzaju relacji międzyludzkich.   

Zabawne sytuacje, słowne szermierki, wyrazista bohaterka. Specjalnością Agaty są zaskakujące wybory i zabawne wpadki…

Bo to komedia romantyczna, w której zaskakująco dużo się dzieje. Zafundowałam mojej bohaterce masę przeżyć, aby mogła w pełni odkryć swoją naturę i dać się poznać Czytelnikom.

Poznajemy ją jednak w trudnym życiowym momencie?

Tak to zwykle bywa, że od czegoś trzeba zacząć historię, a najlepiej zrobić to właśnie wówczas, gdy w życiu bohatera następuje przełom. To pozwala nawiązać i do jego przeszłości, pokazać co ukształtowało w nim takie, a nie inne cechy i system wartości oraz obserwować, jak się zachowa w obliczu czegoś zaskakującego, takiego jak kryzys małżeństwa. 

Dzieci sprawy widzą trzeźwo. Mówią nawet matce: ,,Wasze małżeństwo to rozkładający się, pokryty larwami truposz.”

Często tak bywa, że osoby postronne i nasi bliscy widzą więcej niż my sami. Dzieciaki Agaty, mimo że mają swoje za uszami, potrafią uzmysłowić dorosłym to, czego oni nie potrafią dostrzec.

Samo życie… Inspirowała się Pani historią jakiejś konkretnej kobiety?

Niejednej. Wiele kobiet na pewnym etapie swojego życia dostrzega, że tkwi w czymś, co nie tylko nie przynosi im radości, ale je wyniszcza. Wiele też zadaje sobie pytanie: Co by było gdyby…?, Co byłoby gdybym wyszła za kogoś innego?, Co byłoby, gdybym wybrała inną ścieżkę zawodową? Co byłoby gdybym nie przeprowadziła się do innego miasta?, itd. Agata nie odbiega niczym od takich kobiet, tyle że los daje jej szansę, by mogła odpowiedzieć na kilka takich pytań.

Za bohaterkę Pani książki decyzję podejmuje życie?

Sądzę, że gdzieś na obrzeżach podświadomości Agata sama dokonuje wyboru, ale nie chce tego jeszcze do siebie dopuścić. Po prostu dzięki pewnym zdarzeniom dzieje się to znacznie szybciej.

Agata zabiera dzieci i wyjeżdża na całe lato do rodziców, na wieś, by ratować przed bankructwem rodzinny dworek… Spotkamy tu całą galerię oryginałów. Może Pani przedstawić rodzinkę Agaty?

Rodzinka zamieszkująca dwórek składa się z eleganckiej babci Eugenii o zasadniczych poglądach, ciotki Honoraty, zabobonnej, nieco szalonej zielarki, Łucji i Tadeusza, rodziców Agaty, którzy stanowią wzór idealnego małżeństwa oraz wuja Filipa, który co kilka lat zmienia decyzję o własnej przyszłości, a aktualnie jest w seminarium. Towarzyszy im cała masa niesfornych zwierzaków i odwiedzających ich gości. 

Niedaleko  rodziców Agaty mieszka Paweł, właściciel stadniny, weterynarz i…

Jej przyjaciel z dzieciństwa, człowiek, z którym mijała się przez całe życie, za którym tęskniła latami…

A także ojciec przystojnego Kaspiana w wieku Gabrysi…

I tu pojawia się drugi ważny wątek, czyli miłosne perypetie Gabrysi, nastoletniej córki Agaty, jej pierwsze miłości, przygody, życiowe decyzje. Tym samym powieść tę dedykuję nie tylko starszym czytelniczkom, które mogą utożsamić się z Agatą, jej ciotką, matką, czy dystyngowaną seniorką rodu, ale też dla nastolatek, bo historii Kaspiana, Gabrysi i innych młodych ludzi poświęcam też sporo uwagi.

Najważniejsza w Pani książce jest tytułowa romantyczna katastrofa. W tle zabawnych historii przewijają się jednak poważne tematy…

Jak to w życiu… Nawet kiedy skupimy się na tym, co aktualnie nas pochłania, to życie w tle nadal toczy się swoim rytmem, a to obfituje niestety w różnego rodzaju tragedie, problemy ludzi, którzy nas otaczają. Nie mogłam ich pominąć. Mam jednak nadzieję, że komizm sytuacji, wpadki i wypadki zrównoważą aż nadto te poważne tematy.

W których bohaterach „Romantycznej katastrofy” odnajdziemy jakieś cechy Urszuli Gajdowskiej?

Z pewnością co nieco ze mnie oddałam Agacie, matce, pisarce i kobiecie, której „Pech” to drugie imię.  

Wydaje Pani kilka książek rocznie. Jak udaje się Pani łączyć obowiązki rodzicielskie z pisaniem?

Nie jest to łatwe i niestety często muszę dokonywać wyborów, bo pisanie pochłania masę czasu. Staram się jednak ten czas, który mi pozostaje wykorzystywać jak najefektywniej, aby dzieci miały mnie choć krótko, to intensywnie.  

Czy porzuciła Pani na dobre powieści obyczajowo-historyczne czy też „Romantyczna katastrofa” to tylko odskocznia?

Absolutnie nie porzuciłam powieści historycznych i jeszcze w tym roku ukaże się trylogia „Córki hrabiny”, której akcja rozgrywać się będzie w Królestwie Polskim, w Imperium Rosyjskim, na Morzu Czarnym i na Krymie, a dotyczyć będzie trzech niesamowitych kobiet, które moi Czytelnicy poznali, jako małe dziewczynki w „Dworku nad Biebrzą” i w Córkach botanika”.  

Dziękuję za rozmowę i trzymam kciuki

Magda Kaczyńska