Aktualności

Rozmowa z urszulą Gajdowską – premiera kolejnych tomów cyklu ,,Córki hrabiny”
Rozmawiamy z Urszulą Gajdowską z okazji zbliżającej się premiery 16 września kolejnych dwóch tomów cyklu ,,Córki hrabiny” – ,,Eliza” i ,,Helena”.
We wrześniu ukażą się dwa tomy cyklu ,,Córki hrabiny” – ,,Eliza” i ,,Helena”. Czy może Pani przypomnieć tom pierwszy, którego bohaterką jest Zofia?
Zofia, młoda wdowa, powraca do rodzinnego dworu na Podlasiu, gdzie pod czujnym okiem madame Moreau szkoli się w sztuce przetrwania. Pragnienie zemsty za śmierć męża prowadzi ją w sam środek niebezpiecznej intrygi, w której udział biorą litewscy arystokraci, tatarscy poszukiwacze skarbów i rosyjscy szpiedzy. To opowieść pełna napięcia, zwrotów akcji i nieoczekiwanych namiętności, w której nic nie jest takie, jakim się wydaje.
W kolejnych tomach nie zabraknie zapewne tajemnic i niebezpiecznych przygód. W jaką kabałę wpakowała się Eliza?
Dla tych, którzy przeczytali „Zofię” nie będzie zaskoczeniem, że porywcza natura Elizy nie pozwoli jej usiedzieć w miejscu i nie tylko sięgnie po zakazane księgi, ale też wyruszy w niebezpieczną misję na Krym. Już w pierwszym tomie łatwo się zorientować, że każdą z sióstr cechuje innych charakter. Eliza para się zielarstwem, ma niezwykle wyczuloną intuicję, pewien ukryty dar i wybuchowy temperament. To połączenie zapewni jej masę kłopotów, gwarantuję. Pojawią się klątwy pustynnej wiedzmy, rytuały i czarna magia…
Eliza nad arystokratyczne towarzystwo przedkładała stare księgi i samotne wędrówki po lesie, a jaka była Helena?
Helena to przeciwieństwo Elizy – łagodna, wyważona, najmłodsza z sióstr. Wychowana pod kloszem, zafascynowana historią i literaturą, stara się zachowywać zgodnie z konwenansami. Jej doskonała pamięć i inteligencja czynią z niej cichą obserwatorkę, ale nie oznacza to, że brakuje jej odwagi.
Mimo to na wezwanie madame Moreau nie waha się ani chwili i rusza w wir niebezpieczeństw…
Bo w głębi serca również marzy o przygodzie. Jej lojalność wobec rodziny i poczucie obowiązku sprawiają, że bez wahania podejmuje wyzwanie, które wystawi na próbę jej siłę i charakter.
Czy oprócz przygody czytelnicy mogą się też spodziewać romansu?
Zdecydowanie tak. Helena, choć rozsądna i spokojna, trafia na partnera, który wywróci jej świat do góry nogami. Ich relacja będzie pełna napięcia, humoru i emocji – z pewnością nie zabraknie iskier.
Akcja książek wykracza poza Podlasie…
Tak, i to znacznie. Helena wyrusza nie tylko na Krym, ale także przez Morze Czarne aż do wybrzeży dawnej Gruzji. Egzotyczne krajobrazy, nieznane kultury, przemytnicy i niebezpieczne misje dodają opowieści rozmachu.
Każda książka tworzy odrębną całość, ale wpisuje się też w tworzone przez Panią uniwersum literackie, które zaczęło się od…
Od cyklu „W dolinie Narwi”, następnie „Dworku nad Biebrzą” i „Córek botanika”. „Córki hrabiny” są szczególnie powiązane z „Dworkiem…”, ponieważ ich bohaterki to młodsze siostry Klemensa, Anthony’ego i Maurycego. Akcja toczy się ponad dekadę później, ale duch tamtych historii wciąż jest obecny.
Wtedy wpadła Pani na pomysł gry konwencją powieści płaszcza i szpady, romansu historycznego, a także… powieści sensacyjnej?
Owszem. Nie potrafiłam zamknąć się w ramach jednego gatunku, stąd ta mieszanka. Staram się również poza warstwą rozrywkową przemycać w swoich powieściach tematy trudne i ważne, takie jak różnego rodzaju zaburzenia, choroby, traumy, skomplikowane relacje międzyludzkie i ciekawostki historyczne.
To echo Pani zainteresowań literackich?
Zdecydowanie. Uwielbiałam powieści Agathy Christie, Arthura Conana Doyle’a, Jane Austen, sióstr Brontë i Dumasa. Każdy z nich miał wpływ na mój styl i sposób budowania napięcia.
I zainteresowania historią i obyczajowością dawnych epok?
Tak, szczególnie wiekiem XIX – czasem, gdy stary świat zderza się z nowoczesnością. To epoka pełna kontrastów, które idealnie nadają się do literackiej eksploracji.
W jakim stopniu korzysta Pani z materiałów źródłowych, takich jak pamiętniki, listy, kroniki?
To zależy od książki. Czasem muszę przeczytać wiele źródeł, by oddać klimat jednej rozmowy czy gestu. Autentyczność jest dla mnie bardzo ważna, ale skupiam się szczególnie na emocjach, które są uniwersalne dla każdej epoki.
Jak powstają postacie kobiece w Pani książkach – są inspirowane konkretnymi osobami?
Czasami tak, ale zazwyczaj to kompozycja kilku kobiet – zarówno tych, o których czytałam, jak i tych z mojego otoczenia. Staram się, by były wielowymiarowe i prawdziwe.
Jak buduje Pani relacje miłosne w swoich powieściach, by były autentyczne, ale też zgodne z duchem epoki?
Poprzez dialog, napięcie i subtelność. Miłość w XIX wieku miała inne ramy, ale emocje były równie intensywne. Staram się oddać to, co niewypowiedziane – spojrzenia, gesty, niedopowiedzenia.
Do tej pory ukazało się, licząc również ,,Zranione serca”, 16 książek przygodowo-romantycznych rozgrywających się w XIX-wiecznym anturażu. W niektórych pojawiają się bohaterowie z wcześniejszych książek. Nie gubi się Pani?
Siedemnaście I rzeczywiście bohaterowie często się w nich przeplatają, choć staram się pisać w taki sposób, by nie trzeba było znać innych historii. Aby się w tym nie zgubić, prowadzę notes z zapiskami i rysunkami.
W „Córkach botanika” pojawili się bohaterowie z serii „W dolinie Narwi” i tytułowy „Dworek nad Biebrzą”. Czy którychś ze znanych postaci poświęci Pani najbliższe książki?
Tak. Pracuję nad dylogią pod roboczym tytułem „Rozdzielone siostry”, której bohaterkami będą madame Moreau i lady Cavendish. Ich historia zaczyna się w trakcie rewolucji francuskiej, gdy przebrane za chłopców muszą uciekać z płonącego domu. To będzie opowieść o przetrwaniu, przyjaźni i sile kobiet na przestrzeni kolejnych dekad.